Ilang linggo na ang nakalilipas, nagtapos ako ng magna cum laude mula sa George Mason University na may dobleng konsentrasyon sa pananalapi at mga sistema ng impormasyon sa pamamahala at nagkaroon ng karangalan na maglingkod bilang tagapagsalita para sa seremonya ng pagdiriwang ng aking digri sa kolehiyo.
Bagama't isang hindi kapani-paniwalang mahalagang pangyayari ang pagsasalita sa harap ng libu-libong nagtapos at ng kanilang mga pamilya, ang kuwentong nais kong ibahagi ay talagang tungkol sa paglalakbay sa likod ng sandaling iyon.
Noong bata pa ako, napakamahiyain ko. Ang pagsasalita sa publiko ay isang bagay na nakakatakot para sa akin, at madalas kong kinukuwestiyon kung nararapat ba akong magkaroon ng mga tungkulin sa pamumuno. Gayunpaman, sa buong kolehiyo, paulit-ulit kong natagpuan ang aking sarili na nahaharap sa mga oportunidad na parang mas malawak kaysa sa aking comfort zone. Naglingkod man ako sa mga posisyon sa pamumuno sa pagpapanatili, paglulunsad ng mga organisasyon ng mag-aaral, pakikilahok sa mga programa sa pamumuno sa unibersidad, o pagtataguyod ng mga adhikain na mahalaga sa akin, paulit-ulit kong natutunan ang parehong aral: ang katapangan ay hindi ang kawalan ng takot, ito ay ang paggawa ng susunod na hakbang.
Sa aking talumpati sa pagtatapos, pinagnilayan ko ang isang sipi na naging gabay na prinsipyo sa buong taon ko sa kolehiyo: “Tapang, mahal kong puso.” Ang simpleng mensaheng iyon ang nagpalakas sa akin sa mga sandali ng kawalan ng katiyakan, hamon, at paglago, na sa huli ay nagdala sa akin sa isang yugto na hindi ko kailanman inakala bilang isang unang-taong estudyante.
Naniniwala akong ang kuwentong ito ay maaaring makaapekto sa mga taong maaaring hindi sigurado sa kanilang sarili o nag-aalangan na ituloy ang mga oportunidad na tila nakakatakot.
Vidhi Pathak, BASIS Klase ng Phoenix ng 2022
